Nr 40
(grudzień 2015)

Czym jest umowa renty?

Kodeks cywilny stanowi, iż poprzez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.

Powyższe oznacza, iż umowa renty powinna określać co najmniej postać świadczenia oraz wysokość świadczeń okresowych. Spełnianie świadczenia będącego przedmiotem umowy renty polega na dostarczaniu przez zobowiązanego uprawnionemu określonej sumy pieniężnej lub rzeczy oznaczonych co do gatunku w określonych odstępach czasu. W przypadku, gdy umowa nie zawiera określenia jakości rzeczy będących przedmiotem renty, zastosowanie znajdzie art. 357 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zobowiązany z tytułu umowy renty powinien świadczyć rzeczy średniej jakości.

W przypadku renty pieniężnej przedmiotem świadczeń okresowych mogą być pieniądze polskie lub obce. W świetle kodeksu cywilnego świadczenie w pieniądzu polega na przeniesieniu własności znaków pieniężnych.

Przedmiotem poszczególnych świadczeń z umowy renty mogą być wszelkiego rodzaju rzeczy ruchome, jeżeli są oznaczone tylko co do gatunku i nie stanowią res extra commercium, czyli rzeczy wyłączonych z obrotu.

W doktrynie wskazuje się, że z umowy renty powinien wynikać czas trwania uprawnienia do pobierania renty. W sytuacji, gdy czas trwania uprawnienia do pobierania renty nie został uregulowany w umowie, należy przyjąć, iż umowa renty została zawarta na czas życia osoby uprawnionej do otrzymania tego świadczenia.

Należy pamiętać, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądowym, „konieczność oznaczenia czasu trwania obowiązku świadczenia renty jest jedynie postulatem, którego niespełnienie nie skutkuje wadliwością czynności prawnej będącej źródłem obowiązku świadczenia renty, nawet wtedy gdy w konkretnym przypadku nie jest możliwe określenie daty, do której renta ta ma być wpłacana (por. orz. SN z 11.1.1966 r., I CR 378/65, OSN 1966, Nr 12, poz. 215)”, (tak: Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Osajda, 2015, wyd.13).

Następna strona





Nr 40
(grudzień 2015)

Zgodnie z art. 9031 kodeksu cywilnego umowa renty powinna być stwierdzona pismem. Z powyższego wynika wniosek, że umowa renty, co do zasady, może być skutecznie zawarta w wyniku złożenia oświadczeń woli przez jakiekolwiek zachowania dostatecznie ujawniające wolę zobowiązanego i uprawnionego. Forma pisemna jest zastrzeżona w art. 9031 kodeksu cywilnego dla celów dowodowych.

Zachowanie formy pisemnej umowy renty jest jednak wskazane nie tylko z uwagi na rygory dowodowe, lecz także z uwagi na jej istotne znaczenie dla interesów uprawnionego (alimentacyjny charakter) i wiążącą się z tym konieczność zapewnienia pewności stosunków między stronami umowy renty.

Jeżeli w umowie nie oznaczono inaczej terminów płatności renty, rentę pieniężną należy płacić miesięcznie z góry, a rentę polegającą na świadczeniach w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku należy uiszczać w terminach wynikających z właściwości świadczenia i celu renty. Wskazanie terminów płatności renty w umowie powinno określać zarówno odstępy czasu, jakie dzielą poszczególne świadczenia okresowe, jak i wskazania dni, w których stają się one wymagalne.

Renta może być ustanowiona za wynagrodzeniem i bez wynagrodzenia.


Autor artykułu:
Agnieszka Nowakowska-Długosz, radca prawny,
Kancelaria Radcy Prawnego, ul. Piastowska 1 lok. 34, Bielsko-Biała,
tel. 691 554 228, kontakt@kancelaria-nowakowska.pl